Racjonalne i zbilansowane karmienie koni – Żywienie poszczególnych grup koni

Porady żywieniowe

W pierwszej części artykułu “Racjonalne i zbilansowane karmienie koni” opisywaliśmy o tym, jak powinno wyglądać prawidłowe żywienie koni.

W drugiej części zgodnie z zapowiedzią opiszemy jak powinno wyglądać podstawowe żywienie poszczególnych grup koni.

W pierwszej grupie opiszemy klacze. Intensywność żywienia klaczy zależy od wieku, stanu fizjologicznego, zaawansowania ciąży oraz masy ciała.

Klacze przygotowywane do stanówki muszą być żywione zgodnie z potrzebami, ponieważ prawidłowe zbilansowanie dawki ma olbrzymi wpływ na zdolności rozrodcze. Podczas ciąży zmienia się zapotrzebowanie na składniki pokarmowe. W dawce nie powinno zabraknąć dobrej jakości siana z traw i motylkowatych, owsa, kukurydzy i otrąb pszennych. Na dwa tygodnie przed spodziewanym porodem należy wyeliminować z dawki siano z motylkowatych i zmniejszyć o 30% ilość pasz treściwych (zabezpieczenie przed wystąpieniem mastitis).

Klaczom źrebnym nie można podawać nasion roślin strączkowych, ponieważ powodują wzdęcia oraz zaparcia a w dniu porodu klacz powinna dostać pójło z otrąb pszennych i siemienia oraz dobrej jakości siano.

Podczas laktacji znacznie zwiększają się potrzeby żywieniowe klaczy karmiących. Na początku laktacji dawka powinna się składać w 55% z paszy treściwej i 45% z siana, w późniejszym okresie w 40% z paszy treściwej i 60% z siana. Dobrym rozwiązaniem są pasze uzupełniające.

Do drugiej grupy zakwalifikowaliśmy źrebięta. Prawidłowe żywienie źrebiąt ma bardzo duży wpływ na odpowiedni wzrost, rozwój i późniejszą efektywność w pracy dorosłego konia.

Pierwszym pokarmem źrebięcia jest siara i mleko. Po 2 tygodniach młode zaczyna podjadać siano, a po 4 tygodniach można rozpocząć podawanie gniecionego owsa. W zimie można również zastosować dodatek marchwi, natomiast latem źrebięta powinny mieć dostęp do zielonki pastwiskowej. Warto również zabezpieczyć się w preparat, który jest źródłem niezbędnych składników odżywczych.

Trzecią grupą na która należny zwrócić uwagę są ogiery. Ogiery są żywione w zależności od intensywności oraz częstotliwości krycia i treningu. W dawce należy uwzględnić takie składniki jak wysokobiałkowe nasiona strączkowe, ziarna zbóż, śruty poekstrakcyjne, mieszanki mineralno-witaminowe. Zbilansowana dawka paszowa ogiera zapewnia produkcję wartościowego nasienia i zwiększa skuteczność zapłodnienia klaczy.

Dzienna zimowa dawka dla ogiera o masie 500 kg powinna składać się z 5-7 kg siana, z 5 kg owsa oraz mieszanki treściwej 1-2 kg oraz w miarę możliwości z marchwi lub buraków. Latem ogiery powinny mieć dostęp do pastwiska, lub zielonki pastwiskowej, która będzie pokrywać około 30% zapotrzebowania na składniki odżywcze. Podczas stanówki nie powinno się podawać pasz objętościowych soczystych, ponieważ obciążają przewód pokarmowy i mogą zaburzać proces krycia.

W czwartej grupie mamy konie rekreacyjne. Konie rekreacyjne otrzymują pasze dostępne w stajni, na ogół jest to owies ale należy pamiętać że tego typu konie mogą wymagać również spersonalizowanych pasz i diet. Konie użytkowane w rekreacji powinny mieć urozmaiconą dawkę paszową ale nie można wykorzystywać zbyt dużych ilości pasz objętościowych (max. 1,5 kg na 100 kg masy ciała).

Poziom żywienia jest uzależniony od masy ciała, dziennej intensywności pracy oraz rasy i temperamentu.

Prawidłowe żywienie koni ma wpływ na wzrost, rozwój, rozród oraz jakość wykonywanej pracy. Należy zwrócić uwagę na kondycję oraz zdrowie konia podczas zadawania konkretnych dawek paszowych i zadbać o stały dostęp do świeżej wody.

Dla wszystkich grup niezwykle ważne w żywieniu jest pastwisko, oprócz zapewnienia świeżej zielonki, pełni funkcje rozwojowe, towarzyskie oraz umożliwia swobodny ruch na powietrzu. Pamiętając o kilku podstawowych zasadach żywienia można zabezpieczyć stado przed wystąpieniem chorób o podłożu metabolicznym.

Pamiętaj! Informacje zawarte w tym wpisie mają jedynie charakter informacyjny!

źródło:

Hodowla i użytkowanie koni. Tom I. Chrzanowski S., Łojek A., Oleksiak S., Wydawnictwo SGGW, Warszawa 2013, ISBN 978-83-7583-479-6,

Hodowla i użytkowanie koni z elementami hipoterapii, Janiszewska J., Cieśla A., Akademia Rolnicza w Szczecinie, Szczecin 2008, ISBN 978-83-7317-064-3,

Żywienie koni. Sasimowski E., Budzyński M., Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1981, ISBN 83-09-00101-0

Wkipedia